Flevoland & Zuiderzeewerken

Flevoland en de zuiderzeewerken

De provincie Flevoland is een belangrijk onderdeel van het plan tot afsluiten en gedeeltelijke droogmaking van de Zuiderzee. Het plan van dr. ir. Lely verscheen in het jaar 1918 in de Staatscourant als "wet van de 14e juni tot afsluiting en droogmaking van de Zuiderzee". Het jaar daarop werd gestart met de uitvoering van het Zuiderzeeproject dat leidde tot het ontstaan van de Wieringermeer, Noordoostpolder, Oostelijk Flevoland, en Zuidelijk Flevoland. De laatste drie polders vormen samen de provincie Flevoland.

Volgens plan is de Noordoostpolder overwegend een landbouwgebied geworden. In de jaren vijftig veranderden de inzichten over het grondgebruik in de drooggelegde IJsselmeerpolders. In Oostelijk Flevoland wordt Lelystad gebouwd, een stad voor 100.000 inwoners.  Op diverse plaatsen, maar vooral langs de randmeren komen recreatie- en natuurgebieden tot stand. In Zuidelijk Flevoland wordt ongeveer de helft  van het grondoppervlak landbouwgrond. Een kwart van de grond is bestemd voor stedelijke ontwikkelingen: Almere en Zeewolde. De resterende 25% heeft als bestemming recreatie en natuur, waaronder uitgestrekte bossen. De IJsselmeerpolders vormen een belangrijke schakel voor het weg-en railverkeer van Nederland.

Op 1 januari 1986 werd Flevoland de twaalfde provincie van Nederland met zes gemeenten: Noordoostpolder, Urk, Dronten, Lelystad , Zeewolde en Almere.

 Het Cornelis Lelycentrum beschikt over de archieven van de Zuiderzeevereniging en van het Sociaal Historisch Centrum over de inrichting en bewoning van de polders en vele particuliere archieven. Vragen hierover kunt u stellen via studiecentrum@batavialand.nl

Het Flevolands Archief is samenwerkingspartner voor de diverse overheidsorganen en beheert de archieven van de provincie en de gemeenten Dronten, Lelystad, Urk en Zeewolde en het waterschap Zuiderzeeland. Het HFA heeft ook het archief van de voormalige Rijksdienst voor IJsselmeerpolders.